اهباء. [ اَ ] (ع ص ، اِ) ج ِ هَباء به معنی گرد و غبار و هوا که از روزن پیدا آید در آفتاب و بدود ماند و با غبار و ریزه های خاک بلند رفته و پراگنده بر زمین . || مردم کم عقل . (از آنندراج ) (منتهی الارب ). و رجوع به هباء شود.
اهباء
لغت نامه دهخدا
اهباء. [ اِ ] (ع مص ) گرد برانگیختن اسب . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (آنندراج ). گرد برانگیختن . (تاج المصادر بیهقی ).
اهباء. [ اِ ] ( ع مص ) گرد برانگیختن اسب. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). گرد برانگیختن. ( تاج المصادر بیهقی ).
اهباء. [ اَ ] ( ع ص ، اِ ) ج ِ هَباء به معنی گرد و غبار و هوا که از روزن پیدا آید در آفتاب و بدود ماند و با غبار و ریزه های خاک بلند رفته و پراگنده بر زمین. || مردم کم عقل. ( از آنندراج ) ( منتهی الارب ). و رجوع به هباء شود.
اهباء. [ اَ ] ( ع ص ، اِ ) ج ِ هَباء به معنی گرد و غبار و هوا که از روزن پیدا آید در آفتاب و بدود ماند و با غبار و ریزه های خاک بلند رفته و پراگنده بر زمین. || مردم کم عقل. ( از آنندراج ) ( منتهی الارب ). و رجوع به هباء شود.
کلمات دیگر: