کلمه جو
صفحه اصلی

بزاخه

لغت نامه دهخدا

( بزاخة ) بزاخة. [ ب ُ خ َ ] ( اِخ ) موضعی است که درآن مسلمانان را در خلافت ابی بکر جنگ واقع شد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). یوم...؛ نام موضعی است که در آن بعهد ابی بکر مسلمانان را با اسد و غطفان وقعه ای رخ داد. رجوع به مجمع الامثال میدانی شود.

بزاخة. [ ب ُ خ َ ] (اِخ ) موضعی است که درآن مسلمانان را در خلافت ابی بکر جنگ واقع شد. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). یوم ...؛ نام موضعی است که در آن بعهد ابی بکر مسلمانان را با اسد و غطفان وقعه ای رخ داد. رجوع به مجمع الامثال میدانی شود.


دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] بزآخه. بُزاخَه، نام چاه آبی در نجد واقع در اراضی بنی اسد که در سال ۱۱ هجری، هنگام خلافت ابوبکر در محل بزاخه، طلیحه پیامبر دروغین و سپاهیانش از خالد بن ولید، فرمانده سپاه اسلام، شکست خوردند.
بُزاخَه، نام چاه آبی در نجد واقع در اراضی بنی اسد یا طی که همسایه بنی اسد بودند.
شکست طلیحه در بزاخه
سپاهیان بنی اسد که پس از رحلت رسول اکرم (صلّی اللّه علیه وآله وسلّم)، به رهبری پیامبر دروغین طُلَیحه مرتد شدند، در سال ۱۱ هجری، هنگام خلافت ابوبکر در محل بزاخه از خالد بن ولید، فرمانده سپاه اسلام، شکست خوردند.در این جنگ، سپاه خالد را هزار تن از قبیله طی که از طلیحه روگردانده و به خالد پیوسته بودند، و طلیحه را عُیَینة بن حصن و هفتصد تن از بنی فَزاره از شاخه های غَطَفان، که از هم پیمانان قدیم بنی اسد بودند، یاری می کردند.
← فرار عیینه
(۱) ابن اثیر، کتاب الکامل، چاپ تورنبرگ، لیدن ۱۸۵۱ـ۱۸۷۶. (۲) ابن سعد، الطبقات الکبری، چاپ سخو (و دیگران)، لیدن ۱۹۰۵ـ۱۹۴۰. (۳) احمدبن یحیی بلاذری، فتوح البلدان، چاپ دخویه، لیدن ۱۸۶۶. (۴) محمدبن جریر طبری، تاریخ الرسل والملوک، چاپ دخویه (و دیگران)، لیدن ۱۸۷۹ـ۱۹۰۱. (۵) یاقوت حموی، معجم البلدان، چاپ فردیناند ووستنفلد، لایپزیگ ۱۸۶۶ـ۱۸۷۳. (۶) L Caetani، Annali dell’Islam، Milano ۱۹۰۵-۱۹۲۶، II، ۶۰۴ ff. (۷) Muir، Caliphate ۴، Edinburgh ۱۹۱۵، ۱۹-۲۳. (۸) Wellhausen، Skizzen، VI، ۹-۱۲.


کلمات دیگر: