ابن قبه رازی

ابو جعفر محمد بن عبدالرحمان بن قبه رازی معروف به ابن قبه (وفات قبل از ۳۱۹ ق) از متکلمان شیعه دوازده امامی دوران غیبت صغری است. به نوشته نجاشی وی در ابتدا معتزلی بود و سپس شیعه شد.
محمد بن عبد الرحمان بن قبه رازی متکلمی جلیل القدر
بر اندیشه ها و آثار کلامی ابن قبه رازی ( قبل از ۳۱۹ )
تألیفات عبارت است از:
هیچ یک از تألیفات وی مستقیماً در دست نیست، جز آنچه که در دیگر کتاب ها نقل شده است. سید حسین مدرسی طباطبایی سه اثر باقی مانده او را که در کتب کلامی نقل شده است در ضمیمه کتاب «مکتب در فرایند تکامل» آورده است.

[ویکی شیعه] ابوجعفر محمد بن عبدالرحمان بن قِبِه رازی، معروف به اِبْن ِ قِبِه رازی متکلم امامی در اوایل سده چهارم قمری است. ابن شهر آشوب و نجاشی او را به عنوان متکلمی قوی دست و نیکو عقیده ستوده اند. از مناظره ها و مجادله هایی که با متکلمان بزرگ عصر خود داشته چنین بر می آید که در زمان خود در علم کلام از برجستگی ویژه ای برخوردار بوده است. از وی تألیفاتی بر جای مانده است.
از تاریخ تولد و درگذشت و سیر زندگی او اطلاعی در دست نیست، جز آنکه در آغاز معتزلی بود ولی پس از مدتی به مذهب امامیه گروید.
ابوالقاسم بلخی را از استادان وی و ابن بُطَّه قمی را از شاگردان او دانسته اند.