نگار کردن

نگار کردن. [ ن ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) نگاشتن. نقش کردن. نقاشی کردن :
برش چون بر شیر و رخ چون بهار
ز مشک سیه کرده بر گل نگار. || نقش کردن. ثبت کردن :
بر درگه خلیفه دبیران همی کنند
توقیع نامه های تو بر دیده ها نگار.به سان فرقان آمد قصیده ام بنگر
که قدردانْش کند در دل و دو دیده نگار. || کشیدن. ترسیم کردن. تصویر کردن. نگاشتن. صورت و شکل چیزی را نقاشی کردن :
بفرمود تا زخم او را به تیر
مصور نگاری کند بر حریر.فریدون ابا گرزه گاوسار
بفرمود کردن به آنجا نگار.بر آن تخت صد خانه کرده نگار
خرامیدن لشکر و شهریار.بس نمانده ست که شاهان ز پی فخر کنند
صورت تخت تو و نام تو بر تاج نگار.کس نیاید به پای دیواری
که بر آن صورتت نگار کنند.آن صانع لطیف که بر فرش کاینات
چندین هزار صورت الوان نگار کرد. || زینت کردن.آراستن. به نقش و نگار چیزی یا جائی را آراستن :
یکی کاخ دیدند نو شاهوار
به زرّ و گهر کرده یکسر نگار. || رنگین کردن. نگارین کردن. خضاب کردن. بزک کردن :
فروهشته از گوش او [ گربه ] گوشوار
به ناخن بر از لاله کرده نگار.هر شب همی کنم همه اطراف روی خویش
بی روی چون نگار تو از خون دل نگار. || ترصیع کردن. از جواهر نقش ها بر چیزی نگاشتن :
فروهشته از تاج دو گوشوار
به دُرّ و به یاقوت کرده نگار.ز پیروزه کرده بر او بر نگار
بر ایوانْش یاقوت برده به کار.