شلیک و بعد هیچ

شلیک و بعد هیچ(نقطه زن) به موشک هایی گفته می شود که بعد از شلیک، در هدفیابی، دیگر نیازی به راهنمایی شخص یا دستگاهی دیگر (مثلا از طریق هدایت سیمی یا روشن سازی هدف) نداشته و لازم نیست تا پرتاب کننده آن ها خود را در یک خط مستقیم با هدف نگه دارد، بلکه تمام مراحل هدف یابی پس از شلیک توسط خود موشک انجام می شود.
موشک اسپایک ساخت اسرائیل
ای جی ام-۱۱۴ هلفایر مدل AGM-114L Longbow Hellfire، موشک ضدتانک آمریکایی
بریمستون موشک ضدتانک بریتانیایی
اف جی ام-۱۴۸ زوبین موشک ضدتانک آمریکایی
ناگ موشک ضدتانک هندی
اچ جی-۹ مدل آ، موشک ضدتانک چینی
ویخر (ای تی-۱۶) موشک ضد تانک روسی
اس ار آی دبلیو پردیتور موشک ضد تانک آمریکایی
تایپ۰۱ ال آ ام تی موشک ضدتانک پیاده نظام ژاپنی
این که موشک برای خود یک نفر راهنما یا یک سیستم هدفیابی داشته باشد تا آن را به طرف هدف سوق دهد (برای مثال از نقش دهنده های لیزری استفاده کند) به بهبود کارایی آن کمک می کند اما این حالت موجب در خطر قرار گرفتن شخص و دستگاه شلیک کننده موشک می شود که مجبور هستند خود را در مکان ثابتی در نزدیکی هدف نگه دارند و همچنین باعث ناتوانی آن ها در رسیدگی به کارهای دیگر می شود.
در سیستم هدف گیری «شلیک-و-بعد-هیچ» فقط کافیست اطلاعات کلی هدف قبل از شلیک در حافظه موشک برنامه ریزی شوند. این اطلاعات شامل نشانه گیری به سوی هدف، اندازه گیری های راداری (از جمله شتاب هدف) و تصویر مادون قرمز (حرارتی) هدف می شود. بعد از شلیک موشک سامانه هدایتی موشک با استفاده از گردش بین ها (ژیروسکوپ)، شتاب سنج ها، جی پی اس، رادار داخلی خود و دید حرارتی (مادون قرمز) خود به سوی هدف می رود. هر موشکی که از یکی از امکانات بالا برای راهیابی بهره بگیرد موشکی با قابلیت شلیک کن و فراموش کن شناخته می شود.