عیب شوینده از بین برنده عیب زداینده نقص
عیب شوی
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
عیب شوی. [ ع َ / ع ِ ] ( نف مرکب ) عیب شوینده. ازبین برنده عیب. زداینده نقص :
چو دریا شدم دشمن عیب شوی
نه چون آینه دوست را عیب جوی.
چو دریا شدم دشمن عیب شوی
نه چون آینه دوست را عیب جوی.
نظامی.
کلمات دیگر: