عیب تراشنده عیب جوینده عیب نهنده بر دیگران
عیب تراش
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
عیب تراش. [ ع َ / ع ِ ت َ ] ( نف مرکب ) عیب تراشنده. عیب جوینده. عیب نهنده بر دیگران :
چه بلا عیب تراشم ، که حسد کم بادا
مشنو عیب زر ده دهی از سیم دغل.
چه بلا عیب تراشم ، که حسد کم بادا
مشنو عیب زر ده دهی از سیم دغل.
عرفی ( از آنندراج ).
کلمات دیگر: