( مصدر ) بنیاد بردن چیزی را . خراب کردن آن منهدم ساختن .
بنیاد بردن
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
بنیاد بردن. [ ب ُ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) خراب کردن. منهدم کردن. ( فرهنگ فارسی معین ) :
پاک کن چهره حافظ به سر زلف ز اشک
ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم.
لبم بر لب نه ای ساقی و بستان جان شیرینم.
پاک کن چهره حافظ به سر زلف ز اشک
ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم.
حافظ ( دیوان چ غنی ص 216 ).
شراب تلخ صوفی سوز بنیادم بخواهد بردلبم بر لب نه ای ساقی و بستان جان شیرینم.
حافظ.
کلمات دیگر: