عذر بیجا آوردن
بهانه نهادن
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
بهانه نهادن. [ ب َ ن َ / ن ِ، ن ِ / ن َ دَ ] ( مص مرکب ) عذر بیجا آوردن :
خواب خویش اندر غم او چشم روشن بین من
دوش گم کردو بهانه بر دل مسکین نهاد.
دیدن باغ را بهانه نهند.
خواب خویش اندر غم او چشم روشن بین من
دوش گم کردو بهانه بر دل مسکین نهاد.
میرمعزی ( از آنندراج ).
گوش بر نغمه ترانه نهنددیدن باغ را بهانه نهند.
نظامی ( از آنندراج ).
کلمات دیگر: