استهاءة. [اِ ت ِ ءَ ] (ع مص ) بی خرد و سرگشته گردانیدن . || مدهوش ساختن . || نیکو نمودن عشق رابر کسی . (منتهی الارب ). منه قوله تعالی : کالذی استهوته الشیاطین فی الارض حیران . (قرآن 71/6).

استهاءة. [اِ ت ِ ءَ ] (ع مص ) بی خرد و سرگشته گردانیدن . || مدهوش ساختن . || نیکو نمودن عشق رابر کسی . (منتهی الارب ). منه قوله تعالی : کالذی استهوته الشیاطین فی الارض حیران . (قرآن 71/6 ).

لغت نامه دهخدا

<div class="boxBd">( استهاءة ) استهاءة. [اِ ت ِ ءَ ] ( ع مص ) بی خرد و سرگشته گردانیدن. || مدهوش ساختن. || نیکو نمودن عشق رابر کسی. ( منتهی الارب ). منه قوله تعالی : کالذی استهوته الشیاطین فی الارض حیران. ( قرآن 71/6 ).</div>

( استهاءة ) استهاءة. [اِ ت ِ ءَ ] ( ع مص ) بی خرد و سرگشته گردانیدن. || مدهوش ساختن. || نیکو نمودن عشق رابر کسی. ( منتهی الارب ). منه قوله تعالی : کالذی استهوته الشیاطین فی الارض حیران. ( قرآن 71/6 ).

استهاءه

لغت نامه دهخدا