شمس الدین جزایری

شمس الدین جزایری (۱۲۹۲–۱۳۶۹) وزیر فرهنگ، نماینده دوره هجدهم مجلس شورای ملی، حقوقدان، وکیل و استاد دانشگاه تهران بود.نبو
جزایری در جوانی در کسوت روحانیت بود. هنگام سفر به اروپا تغییر لباس داد. وی تحصیلات اولیه را در دبیرستان دارالفنون گذراند. در ۱۳۱۲ از طرف دولت برای ادامهٔ تحصیل عازم اروپا شد و در رشتهٔ علم اقتصاد و حقوق بین الملل فارغ التحصیل شد. رسالهٔ وی در مقطع دکترا بحران اقتصادی و تأثیرات آن بر ایران نام داشت که در پاریس در سال ۱۹۳۸ به چاپ رسید. جزایری پس از اخذ مدرک دکتری در ۱۳۱۷ به به ایران برگشته و در دانشکدهٔ حقوق دانشیار شد. همزمان با تدریس در دانشگاه، ریاست دبیرستان شرف را نیز عهده دار گردید.
شمس الدین جزایری که جزء اعضای بنیانگذار حزب ایران محسوب می شد در سال ۱۳۲۵ به همراه حسین مکی و چند نفر دیگر از اعضای این حزب به تشکیل حزب وحدت ایران اقدام کرد که چندان مدتی این فعالیت دوام نیاورد.
وی مدتی در وزارت دارائی صاحب مقاماتی؛ از جمله ریاست کارخانجات مؤسسهٔ دخانیات و اداره کل باربری شد و پس از تأسیس سازمان برنامه، به عضویت شورای عالی آن برگزیده شد. تا آنکه در سال ۱۳۲۹ به عنوان وزیر فرهنگ دولت رزم آرا معرفی گردید و از ۶ تیر تا ۱۷ بهمن همان سال وزیر فرهنگ بود.؛ او بعد از کودتای ۲۸ مرداد از تهران به نمایندگی مجلس هجدهم انتخاب شد.وی همچنین استانداری خراسان و امیرالحاج ایران در سال ۱۳۴۱ بود.