کلمه جو
صفحه اصلی

ادبر

لغت نامه دهخدا

ادبر. [ اَ ب َ ] ( اِخ ) لقب حجربن عَدی . || لقب جبلةبن قیس کندی و گویند صحابی است.

ادبر. [ اَ ب َ ] ( اِخ ) موضعی است در عارض الیمامة که آنرا ثَقب الادبر گویند. ( معجم البلدان ).

ادبر. [ اَ ب ُ ] ( ع اِ ) ج ِ دَبر.

ادبر. [ اَ ب َ ] (اِخ ) لقب حجربن عَدی ّ. || لقب جبلةبن قیس کندی و گویند صحابی است .


ادبر. [ اَ ب َ ] (اِخ ) موضعی است در عارض الیمامة که آنرا ثَقب الادبر گویند. (معجم البلدان ).


ادبر. [ اَ ب ُ ] (ع اِ) ج ِ دَبر.


دانشنامه اسلامی

[ویکی الکتاب] معنی أَدْبَرَ: پشت کرد -رو برگرداند
ریشه کلمه:
دبر (۴۴ بار)


کلمات دیگر: