رده بندی اصلی در تور دو فرانس مهم ترین رده بندی این مسابقات است و بر پایهٔ آن، برندهٔ تور مشخص می شود. از سال ۱۹۱۹ میلادی، رهبر رده بندی اصلی، پیراهن زرد یا پیراهن طلایی (فرانسوی: maillot jaune) به تن می کند.
ژاک آنکتیل (FRA) ادی مرکس (BEL) برنار اینو (FRA) میگل ایندوراین (ESP)
برندهٔ نخستین دورهٔ تور دو فرانس، یک بازوبند سبز می بست. پس از دومین دوره، قانون تغییر کرد و رده بندی اصلی به جای زمان، بر پایهٔ امتیاز محاسبه می شد. این روش امتیازی تا ۱۹۱۲ نگه داشته شد و از آن پس، دوباره به رده بندی زمانی برگشت.
این که اهدای پیراهن زرد از چه زمانی آغاز شد، دقیقاً مشخص نیست. فیلیپ تیس رکابزن بلژیکی و برندهٔ تور در سال های ۱۹۱۳، ۱۹۱۴ و ۱۹۲۰ در ۶۷ سالگی در یک مجلهٔ بلژیکی اعلام کرد که در سال ۱۹۱۳ انری دسگرانژ، سازمان دهندهٔ تور، از او خواسته تا یک پیراهن رنگی به تن کند و یک پیراهن زرد به او اهدا شده است. تیس مخالفت کرد و گفت که پوشیدن پیراهن زرد، او را بیشتر قابل شناسایی می کند و سایر رکابزنان را ترغیب می کند که از او بگذرند.
ژاک آنکتیل (FRA) ادی مرکس (BEL) برنار اینو (FRA) میگل ایندوراین (ESP)
برندهٔ نخستین دورهٔ تور دو فرانس، یک بازوبند سبز می بست. پس از دومین دوره، قانون تغییر کرد و رده بندی اصلی به جای زمان، بر پایهٔ امتیاز محاسبه می شد. این روش امتیازی تا ۱۹۱۲ نگه داشته شد و از آن پس، دوباره به رده بندی زمانی برگشت.
این که اهدای پیراهن زرد از چه زمانی آغاز شد، دقیقاً مشخص نیست. فیلیپ تیس رکابزن بلژیکی و برندهٔ تور در سال های ۱۹۱۳، ۱۹۱۴ و ۱۹۲۰ در ۶۷ سالگی در یک مجلهٔ بلژیکی اعلام کرد که در سال ۱۹۱۳ انری دسگرانژ، سازمان دهندهٔ تور، از او خواسته تا یک پیراهن رنگی به تن کند و یک پیراهن زرد به او اهدا شده است. تیس مخالفت کرد و گفت که پوشیدن پیراهن زرد، او را بیشتر قابل شناسایی می کند و سایر رکابزنان را ترغیب می کند که از او بگذرند.