ناکامانه .
بناکام
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
بناکام. [ ب ِ ] ( ق مرکب ) ناکامانه. ناکام. ( فرهنگ فارسی معین ). ناچار برخلاف میل :
بناکام باید بدشمن سپرد
همه رنج ما باد باید شمرد.
بناکام بردش بجانی که داشت.
بناکام باید بدشمن سپرد
همه رنج ما باد باید شمرد.
فردوسی.
بلا دید روزی به محنت گذاشت بناکام بردش بجانی که داشت.
سعدی ( بوستان ).
کلمات دیگر: