کلمه جو
صفحه اصلی

اقوس

لغت نامه دهخدا

اقوس. [ اَق ْ وَ ] ( ع ص ، اِ ) گوژپشت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ) ( آنندراج ). || ریگ بلند. || زمان دشوار و تنگ. || بلاد دور. || روزه دار. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). || رماه اﷲ باحنی اقوس ؛ یعنی ، در بلا اندازد او را خدای. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). زمخشری در اساس گوید: رماه باحوی اقوس ؛ بامر صعب و هو الدهر لانه شاب ابداً کالشاب الاحوی [ الشاب الاسود الشعر ] و هو هرم لتقادمه.

اقوس. [ اَق ْ وُ ] ( ع اِ ) ج ِ قَوْس. ( ناظم الاطباء ). رجوع به قوس شود.

اقوس . [ اَق ْ وَ ] (ع ص ، اِ) گوژپشت . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (آنندراج ). || ریگ بلند. || زمان دشوار و تنگ . || بلاد دور. || روزه دار. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). || رماه اﷲ باحنی اقوس ؛ یعنی ، در بلا اندازد او را خدای . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). زمخشری در اساس گوید: رماه باحوی اقوس ؛ بامر صعب و هو الدهر لانه شاب ابداً کالشاب الاحوی [ الشاب الاسود الشعر ] و هو هرم لتقادمه .


اقوس . [ اَق ْ وُ ] (ع اِ) ج ِ قَوْس . (ناظم الاطباء). رجوع به قوس شود.



کلمات دیگر: