رای گیری موافقتی

رأی گیری موافقتی. رأی گیری موافقتی نوعی نظام انتخاباتی اکثریتی است که رأی دهندگان می توانند به هر تعداد دلخواه از نامزدان رأی موافق بدهند. در نهایت هر نامزد که رأی های موافق بیشتری کسب کرد، پیروز انتخابات است.
Brams, Steven J.; Fishburn, Peter C. (2007). Approval Voting. Springer. ISBN 978-0-387-49895-9.
Taylor, Alan D.; Pacelli, Allison M. (2008). Mathematics and Politics: Strategy, Voting, Power and Proof. Springer. ISBN 978-0-387-77643-9.
این روش را چند تحلیلگر در دههٔ ۱۹۷۰ ابداع کردند که نامدارترینشان استیون برامز، دانشمند علوم سیاسی، بود.
اولین بار در سال ۱۹۷۱ رابرت جی. وبر از دانشگاه ییل در رسالهٔ دکترایش رأی گیری موافقتی را علناً پیش نهاد. از آن زمان تاکنون استیون برامز، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه نیویورک، و پیتر فیشبرن، پژوهشگر سابق آزمایشگاه های بل، پژوهش های گسترده ای در این باره کرده و سعی نموده اند دیگران را به استفاده از این روش ترغیب کنند.
در این روش رأی دهنده مجاز است که در یک انتخابات چندنامزدی به هر تعداد دلخواه از نامزدان رأی موافق بدهد یا به اصطلاح تأییدشان کند. بنابراین در یک انتخابات با حضور ۵ نامزد، رأی دهنده مقید به انتخاب تنها یک نامزد نیست بلکه مخیر است به دو نامزد یا حتی تعداد بیشتری از نامزدان رأی موافق بدهد. با این وجود هر رأی دهنده تنها می تواند یک رأی به هر نامزد تأییدشده بدهد، بدین معنی که یک رأی دهنده نمی تواند مثلاً سه بار نام یک نامزد معین را روی برگهٔ رأی بنویسد و انتظار داشته باشد، سه بار رأی موافقش شمرده شود. برخلاف نظام های انتخاباتی ترجیحی، رأی دهنده نامزدان مورد حمایتش را رتبه بندی نمی کند و همهٔ نامزدهای تأییدشده در یک سطح از ترجیح قرار می گیرند. در نهایت تعداد آرای موافق شمرده می شود و نامزدی که بیشترین رأی موافق را کسب کرده باشد، برندهٔ انتخابات است.