زمین لرزه زیردریایی یکی از انواع زمین لرزه است که در زیر آب و در بستر یک پهنه آبی، به ویژه یک اقیانوس روی می دهد. این نوع زمین لرزه عامل اصلی بروز سونامی است و بزرگی و شدت آن با استفاده از مقیاس بزرگای گشتاوری و مقیاس شدت مرکالی اندازه گیری می شود.
زمین شناسی
دگرگونی
حوضه رسوبی
سونامی
مفاهیم نظریه زمین ساخت صفحه ای به تشریح عامل ایجاد زمین لرزه زیردریایی کمک می کند. سطح زمین یا سنگ کره از تعدادی صفحه زمین ساختی تشکیل شده که ضخامت متوسط آنان حدود ۵۰ مایل است و به طور پیوسته و با سرعت بسیار کم بر روی بستر ماگمایی در استنوسفر و گوشته درونی حرکت می کنند. زمانی که دو صفحه حرکت همگرا داشته باشند، یکی از آن ها به زیر دیگری فرومی رود یا در زمانی که فقط تنش برشی وجود دارد، به صورت افقی از روی هم عبور می کنند. حرکت های کوچک که خزش گسل نامیده می شود، جزئی بوده و قابل اندازه گیری نیستند. با رسیدن صفحه ها به یکدیگر، اگر نقاط ناهموار باعث توقف حرکت در لبه صفحه شوند، حکت صفحه ها ادامه می یابد و زمانی که این نقاط قادر به تحمل فشار وارده و نگه داری صفحه ها نباشند، فشار ناشی از صفحه ها به صورت حرکت ناگهانی آزاد شده و این حرکت ناگهانی در زیر بستر دریا یک زمین لرزه زیردریایی را پدیدمی آورد. این نقطه لغزشی عمودی و افقی رومرکز نام دارد و با دارا بودن بالاترین بزرگای زمین لرزه، بیشترین خسارت ها را به بار می آورد.
همان گونه که زمین لرزه های قاره ای با آسیب به سازه ها، آتش سوزی و … باعث بروز خسارت و تلفات می شوند، زمین لرزه های زیردریایی نیز با تغییر بستر دریا بسته به بزرگی و مدت زمان لرزه باعث ایجاد امواج بلند و سونامی شده که نتیجه آن تخریب شهرهای ساحلی و وارد شدن خسارات مالی و جانی فراوان است.
زمین لرزه های زیردریایی همچنین می توانند باعث آسیب به کابل های ارتباطی زیردریایی در آن نقطه شوند. این وضعیت در آسیا بیشتر دیده می شود که در آن بسیاری از شبکه های ارتباطی زیردریایی از نقاط مستعد زمین لرزه زیردریایی مانند حلقه آتش در اقیانوس آرام گذر می کند.
زمین شناسی
دگرگونی
حوضه رسوبی
سونامی
مفاهیم نظریه زمین ساخت صفحه ای به تشریح عامل ایجاد زمین لرزه زیردریایی کمک می کند. سطح زمین یا سنگ کره از تعدادی صفحه زمین ساختی تشکیل شده که ضخامت متوسط آنان حدود ۵۰ مایل است و به طور پیوسته و با سرعت بسیار کم بر روی بستر ماگمایی در استنوسفر و گوشته درونی حرکت می کنند. زمانی که دو صفحه حرکت همگرا داشته باشند، یکی از آن ها به زیر دیگری فرومی رود یا در زمانی که فقط تنش برشی وجود دارد، به صورت افقی از روی هم عبور می کنند. حرکت های کوچک که خزش گسل نامیده می شود، جزئی بوده و قابل اندازه گیری نیستند. با رسیدن صفحه ها به یکدیگر، اگر نقاط ناهموار باعث توقف حرکت در لبه صفحه شوند، حکت صفحه ها ادامه می یابد و زمانی که این نقاط قادر به تحمل فشار وارده و نگه داری صفحه ها نباشند، فشار ناشی از صفحه ها به صورت حرکت ناگهانی آزاد شده و این حرکت ناگهانی در زیر بستر دریا یک زمین لرزه زیردریایی را پدیدمی آورد. این نقطه لغزشی عمودی و افقی رومرکز نام دارد و با دارا بودن بالاترین بزرگای زمین لرزه، بیشترین خسارت ها را به بار می آورد.
همان گونه که زمین لرزه های قاره ای با آسیب به سازه ها، آتش سوزی و … باعث بروز خسارت و تلفات می شوند، زمین لرزه های زیردریایی نیز با تغییر بستر دریا بسته به بزرگی و مدت زمان لرزه باعث ایجاد امواج بلند و سونامی شده که نتیجه آن تخریب شهرهای ساحلی و وارد شدن خسارات مالی و جانی فراوان است.
زمین لرزه های زیردریایی همچنین می توانند باعث آسیب به کابل های ارتباطی زیردریایی در آن نقطه شوند. این وضعیت در آسیا بیشتر دیده می شود که در آن بسیاری از شبکه های ارتباطی زیردریایی از نقاط مستعد زمین لرزه زیردریایی مانند حلقه آتش در اقیانوس آرام گذر می کند.
wiki: زمین لرزه زیردریایی