اندوه بردن . غم خوردن تحمل کردن اندوه.
انده کشیدن
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
انده کشیدن. [ اَ دُه ْ ک َ / ک ِ دَ ] ( مص مرکب ) اندوه بردن. غم خوردن. تحمل کردن اندوه :
یار آن باشد که انده یار کشد.
اندوه زمانه خوار دارم.
یار آن باشد که انده یار کشد.
عبدالواسع جبلی.
من کانده تو کشیده باشم اندوه زمانه خوار دارم.
سعدی.
کلمات دیگر: