اندوه خور
انده خور
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
انده خور. [ اَ دُه ْ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) اندوه خور :
مهر فرزندی بر خواجه فکنده ست جهان
زآنکه چون مادر انده خور انده بر اوست.
مهر فرزندی بر خواجه فکنده ست جهان
زآنکه چون مادر انده خور انده بر اوست.
فرخی.
کلمات دیگر: