ابن معد

سید شمس الدین فِخار بن مَعَدّ موسوی، (درگذشته ۶۳۰ ق.) از فقهای قرن ششم و هفتم هجری و از بزرگان شهر حله است.او از فرزندان ابراهیم مجاب، نوه موسی کاظم است. نسب وی با ده واسطه به موسی بن جعفر، امام هفتم شیعیان، می رسد. فخار بن معد با هم شاگردی خود، ابن نما، دو شاگرد ممتاز ابن ادریس و ادامه دهنده مکتب فقهی او به شمار می روند. محقق حلی و سید رضی الدین، علی بن طاووس از شاگردان اویند. «الحجة علی الذاهب إلی تکفیر أبی طالب، یا إیمان أبی طالب علیه السلام» از آثار اوست.

[ویکی اهل البیت] ابوعلی سیدشمس الدین فخار موسوی، معروف به ابن معدّ ( با فتح میم ) یکی از بزرگان علمای امامیه در اوایل قرن هفتم هجری بود. فخار ( بدون تشدید ) موسوی در علم حدیث فقه و تفسیر مهارت داشت و او را محدثی ادیب و مردی نسّابه نیز شناسند. شمس الدین فخار موسوی از شاگردان ابن ادریس، ابن مسافر، و مرحوم شاذان بود و از آنها نقل روایت دارد با تاج الدین ابن زهره معاصر بوده وی در کتاب غایة الاختصار سید شمس الدین موسوی را ادیبی ماهر و فقیهی فاضل و نسّابه بی مانند معرفی نموده اضافه می کند در اصول و فروع و حدیث و رجال مهارت دارد سید شمس الدین اثری به نام الحجه دارد که در این کتاب با اظهار دلایلی استوار نسبت کفر بجناب ابوطالب را رد نموده و پس از اتمام آن را برای ابن ابی الحدید معروف ارسال می دارد او پس از مطالعه بدون تأیید مطالب کتاب پشت آن اشعاری در مدح جناب ابوطالب نوشته و مسترد می دارد.