می خوردن

شراب خوردن باده خوردن شراب نوشیدن می نوشیدن

می خوردن. [م َ / م ِ ی ْ خُوَرْ / خُرْ دَ ] ( مص مرکب ) شراب خوردن. باده خوردن. شراب نوشیدن. می نوشیدن :
می خورم تا چو نار بشکافم
می خورم تا چوخی بر آماسم.پنج شش می بخورد پر گل گشت
روی آن ماه نیکوان یکسر.روز دیگر همه کس می خورد و شاد زید
کیست آن کس که مرا یارد گفتن که مخور.می خور کت بادنوش بر سمن و پیلگوش
روز رش و رام و جوش ، روز خور و ماه و باد.شهنشه گفت رامین را تو می ده
که می خوردن ز دست دوستان به.بر دروغ و زنا و می خوردن
روز و شب همچو زاغ ناهارند.آبادی میخانه ز می خوردن ماست
خون دو هزار توبه در گردن ماست.زخمی که سه یک بودت خواهی دو سه شش گردد
یکدم سه یکی می خور بایار به صبح اندر.هزار از بهر می خوردن بود یار
یکی از بهر غمخوردن نگهدار.ای دل که ترا گفت که این دم می خور
کان گه که نباشی غم عالم می خور.هر که می با تو خورد عربده کرد
هر که روی تو دید عشق آورد.بیار ساقی دریای مشرق و مغرب
که دیر مست شود هرکه می خورد بدوام.مر این صوفیان بین که می خورده اند
مرقع بسیلی گرو کرده اند.می چنان خور که او مباح بود
نه از او خانه مستراح بود.تا نخواهد طبیعتت می خور
چونکه خواهددگر نشاید خورد.نگویمت که همه ساله می پرستی کن
سه ماه می خور و نه ماه پارسا می باش.می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب
چون نیک بنگری همه تزویر می کنند.و رجوع به می خوار و می خواره شود.