صفت موحد . یکتا پرستی .
موحدی
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
موحدی. [ م ُ وَح ْ ح ِ ] ( حامص ) صفت موحد. یکتاپرستی. یگانه پرستی. اعتقاد به وجود خدای یگانه :
موحدی است گذشتن ز ملت ثنوی
ولیکن از ثنوی زادگی گذر نبود.
موحدی است گذشتن ز ملت ثنوی
ولیکن از ثنوی زادگی گذر نبود.
سوزنی.
و رجوع به موحد شود.کلمات دیگر: