افشان کردن

پراکنده کردن متفرق ساختن

افشان کردن. [ اَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) پراکنده کردن. متفرق ساختن :
برزم آسمان را خروشان کند
چو بزم آیدش گوهر افشان کند.خم آرد ز بالای او سروبن
در افشان کند چون سراید سخن.تا که شاخ افشان کند هر لحظه باد
بر سرت دایم بریزد نقل و زاد.- سرافشان کردن ؛ کنایه است از کشتن :
کنون خاک را از تو جوشان کنم
برآوردگه بر سرافشان کنم.سپه را همه دل خروشان کنم
به آوردگه بر سرافشان کنم.