<div class="boxBd">ملکت ده. [ م ُ ک َ دِه ْ ] ( نف مرکب ) ملک بخش : <br>آن شاه که امر لطف و قهرش <br>ملکت ده و سلطنت ستان است.<div class="au">وحشی بافقی.</div>رجوع به ماده قبل شود.</div>

ملکت ده. [ م ُ ک َ دِه ْ ] ( نف مرکب ) ملک بخش : آن شاه که امر لطف و قهرش ملکت ده و سلطنت ستان است. وحشی بافقی. رجوع به ماده قبل شود.

لغت نامه دهخدا

<div class="boxBd">( صفت ) ۱ - کشور دهنده بخشنده مملکت ۲ - پادشاهی بخش : [ آن شاه که امر لطف و قهرش ملکت ده و سلطنت ستان است . ] ( وحشی بافقی . چا . امیر کبیر . ۱۷۶ )</div>

( صفت ) ۱ - کشور دهنده بخشنده مملکت ۲ - پادشاهی بخش : [ آن شاه که امر لطف و قهرش ملکت ده و سلطنت ستان است . ] ( وحشی بافقی . چا . امیر کبیر . ۱۷۶ )

ملکت ده

فرهنگ فارسی

لغت نامه دهخدا