لغت نامه دهخدا

اعیی . [ اَ یا ] (ع ن تف ) درمانده تر در کار. درمانده تر در سخن . بی زبان . (یادداشت بخط مؤلف ). - امثال : اعیی من باقل ؛ گنگ تر از باقل . مثلی است عربی و باقل مردی بود ضرب المثل در عجزاز بیان . (یادداشت بخط مؤلف ).

اعیی . [ اَ یا ] (ع ن تف ) درمانده تر در کار. درمانده تر در سخن . بی زبان . (یادداشت بخط مؤلف ). - امثال : اعیی من باقل ؛ گنگ تر از باقل . مثلی است عربی و باقل مردی بود ضرب المثل در عجزاز بیان . (یادداشت بخط مؤلف ).

<div class="boxBd">اعیی. [ اَ یا ] ( ع ن تف ) درمانده تر در کار. درمانده تر در سخن. بی زبان. ( یادداشت بخط مؤلف ). - امثال : اعیی من باقل ؛ گنگ تر از باقل. مثلی است عربی و باقل مردی بود ضرب المثل در عجزاز بیان. ( یادداشت بخط مؤلف ). <hr>اعیی. [ اَ یا ] ( اِخ ) پدر بطنی است از جرم. ( منتهی الارب ).</div>

اعیی. [ اَ یا ] ( ع ن تف ) درمانده تر در کار. درمانده تر در سخن. بی زبان. ( یادداشت بخط مؤلف ). - امثال : اعیی من باقل ؛ گنگ تر از باقل. مثلی است عربی و باقل مردی بود ضرب المثل در عجزاز بیان. ( یادداشت بخط مؤلف ). اعیی. [ اَ یا ] ( اِخ ) پدر بطنی است از جرم. ( منتهی الارب ).