اهلوب . [ اِ ل َ ] (اِ) بلغت ژند و پاژند بهشتی را گویند که در مقابل دوزخی است . اهلبوب . (هفت قلزم ). هزوارش و مصحف اهلنوب . و رجوع به اهلبوب شود.

اهلوب . [ اِ ل َ ] (اِ) بلغت ژند و پاژند بهشتی را گویند که در مقابل دوزخی است . اهلبوب . (هفت قلزم ). هزوارش و مصحف اهلنوب . و رجوع به اهلبوب شود.

لغت نامه دهخدا

اهلوب . [اُ ] (ع اِ) حال . گونه . ج ، اهالیب . (منتهی الارب ).

اهلوب . [اُ ] (ع اِ) حال . گونه . ج ، اهالیب . (منتهی الارب ).

<div class="boxBd">اهلوب. [اُ ] ( ع اِ ) حال. گونه. ج ، اهالیب. ( منتهی الارب ). <hr>اهلوب. [ اِ ل َ ] ( اِ ) بلغت ژند و پاژند بهشتی را گویند که در مقابل دوزخی است. اهلبوب. ( هفت قلزم ). هزوارش و مصحف اهلنوب. و رجوع به اهلبوب شود.</div>

اهلوب. [اُ ] ( ع اِ ) حال. گونه. ج ، اهالیب. ( منتهی الارب ). اهلوب. [ اِ ل َ ] ( اِ ) بلغت ژند و پاژند بهشتی را گویند که در مقابل دوزخی است. اهلبوب. ( هفت قلزم ). هزوارش و مصحف اهلنوب. و رجوع به اهلبوب شود.