لغت نامه دهخدا

<div class="boxBd">احرس. [ اَ رُ ] ( ع اِ ) ج ِ حَرس. روزگاران. دهور. <hr>احرس. [ اَ رَ ] ( ع ص ) قدیم. کهنه. ( منتهی الارب ). || آنکه از هیچکس نترسد. || ( ن تف ) نعت تفضیلی از حراست. - امثال : احرس من الأجل . احرس من کلب . ( مجمع الأمثال میدانی ).</div>

احرس. [ اَ رُ ] ( ع اِ ) ج ِ حَرس. روزگاران. دهور. احرس. [ اَ رَ ] ( ع ص ) قدیم. کهنه. ( منتهی الارب ). || آنکه از هیچکس نترسد. || ( ن تف ) نعت تفضیلی از حراست. - امثال : احرس من الأجل . احرس من کلب . ( مجمع الأمثال میدانی ).

احرس . [ اَ رَ ] (ع ص ) قدیم . کهنه . (منتهی الارب ). || آنکه از هیچکس نترسد. || (ن تف ) نعت تفضیلی از حراست . - امثال : احرس من الأجل . احرس من کلب . (مجمع الأمثال میدانی ).

احرس . [ اَ رَ ] (ع ص ) قدیم . کهنه . (منتهی الارب ). || آنکه از هیچکس نترسد. || (ن تف ) نعت تفضیلی از حراست . - امثال : احرس من الأجل . احرس من کلب . (مجمع الأمثال میدانی ).