که نفسی چون فرشتگان دارد . آنکه طیب چون فرشتگان دارد .
ملایک نفس
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
ملایک نفس. [ م َ ی ِ ن َ ف َ ] ( ص مرکب ) که نفسی چون فرشتگان دارد. آنکه نفسی طیب چون فرشتگان دارد :
آدمی نفس و ملایک نفسند
پادشاسار و پیمبرسیرند.
آدمی نفس و ملایک نفسند
پادشاسار و پیمبرسیرند.
خاقانی.
ملائک نفس. [ م َ ءِ ن َ ف َ ] ( ص مرکب ) رجوع به ملایک نفس شود.
کلمات دیگر: