الحاح کردن و ستیهیدن در جنگ .
ملاظه
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
( ملاظة ) ملاظة. [ م ُ لاظْ ظَ ] ( ع مص ) الحاح کردن و ستیهیدن در جنگ. لِظاظ. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
ملاظة. [ م ُ لاظْ ظَ ] (ع مص ) الحاح کردن و ستیهیدن در جنگ . لِظاظ. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
کلمات دیگر: