ملامت گوی

( ملامت گو ی ) ( صفت ) آنکه کلمات مبنی بر سرزنش بدیگری گوید : [ عابدان آفتاب از دلبر ما غافلند ای ملامت گو خدا را رو ببین آن رو ببین ] ( حافظ . ۲۷۸ )

ملامت گوی. [ م َ م َ ] ( نف مرکب ) ملامت گو :
ملامت گوی بی حاصل ترنج از دست نشناسد
در آن معرض که چون یوسف جمال از پرده بنمائی.ملامت گوی عاشق را چه گوید مردم دانا
که حال غرقه در دریا نداند خفته در ساحل.ملامت گوی بی حاصل نداند درد سعدی را
مگر وقتی که در کویی به رویی مبتلا ماند.و رجوع به ملامت گو و ترکیب ملامت گفتن ذیل ملامت شود.