کلمه جو
صفحه اصلی

تنهاء

لغت نامه دهخدا

تنهاء. [ ت َ ] ( ع اِ ) جای منتهی شدن آب رودبار از کرانه. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). تنهاة. ( اقرب الموارد ).

تنهاء. [ ت ِ ] ( ع اِ ) خاک و جز آن که بدان سیل را بازگردانند. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). تنهاة. ( اقرب الموارد ).

تنهاء. [ ت َ ] (ع اِ) جای منتهی شدن آب رودبار از کرانه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). تنهاة. (اقرب الموارد).


تنهاء. [ ت ِ ] (ع اِ) خاک و جز آن که بدان سیل را بازگردانند. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). تنهاة. (اقرب الموارد).



کلمات دیگر: