( مصدر ) لگد زدن ستور ( اسب و شتر و مانند آنها ) .
جفته انداختن
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
جفته انداختن. [ ج ُ ت َ / ت ِ اَ ت َ ] ( مص مرکب ) جفتک انداختن :
جفت و طاق سپهر درشکند
جفته ای کان تکاور اندازد.
جفته می انداخت صد جا زخم کرد.
حبذا آن کس کز او پرهیز کرد.
بانگ میکرد و جفته می انداخت.
جفت و طاق سپهر درشکند
جفته ای کان تکاور اندازد.
خاقانی.
خر ز بهر دفع خار از سوز و دردجفته می انداخت صد جا زخم کرد.
مولوی.
جفته اندازد یقین آن خر ز دردحبذا آن کس کز او پرهیز کرد.
مولوی.
در بیابان چو گورخر میتاخت بانگ میکرد و جفته می انداخت.
سعدی.
رجوع به جفته و جفتک انداختن شود.کلمات دیگر: