لنفوم هاجکین (به انگلیسی: Hodgkin's lymphoma) نوعی از لنفومها است. لنفوم نوعی سرطان خون است که منشأ سلول های سرطانی از گلبول های سفید خون و از گروه لنفوسیتها هستند. گرچه بیماری هاجکین ممکن است در تمامی سنین دیده شود، شایع ترین سن شیوع آن بین ۱۵ تا ۳۵ سالگی و بعد از ۵۵ سالگی ست و در مردان شایع تر است.میزان بقای۵ساله۸۸درصد است و در جوانان کمتر از۴۵ سال۹۲ درصد است.
لنفوم
در سال ۱۸۳۲، توماس هاجکین (یک پزشک انگلیسی) برای اولین بار این نوع بیماری را شرح داد. دکتر هاجکین همچنین برای اولین بار تفاوت بین علائم و سیر بالینی لنفوم هاجکین و غیرهاجکین را به روشنی نشان داد. لنفوم هاجکین در سال های قبل از ۱۹۷۰ سبب مرگ تقریباً تمام مبتلایان می شد. با تکامل روش های درمانی، در حال حاضر این بیماری یکی از قابل درمان ترین بدخیمی هاست و قسمت عمده ای از بیماران مبتلا قابل علاج کامل هستند.
علت این بیماری مشخص نیست. ممکن است عواملی از محیط، خصوصیات ژنتیک فرد و همچنین عوامل عفونی در ایجاد بیماری نقش داشته باشند. سیر بیماری لنفوم از یک غده لنفاوی که به صورت پایدار بزرگ شده است شروع می شود. رشد این غده به آهستگی ادامه می یابد و به تدریج غدد اطراف خود را نیز درگیر می نماید. در موارد پیشرفته، با ورود سلول های بدخیم به جریان خون، طحال، کبد و مغز استخوان نیز ممکن است درگیر شوند.
بیماری هاجکین در یک منطقهٔ دستگاه لنفاوی و معمولاً در گره لنفی ایجاد می شود. اگر این بیماری به موقع کشف و درمان نشود، ممکن است در تمام دستگاه لنفاوی پخش گردد. هاجکین می تواند باعث درگیری ریه، اعضاء داخل شکم و استخوان ها شود. با گسترش بیماری، گویچه های سفید طبیعی کاهش یافته، در مقابله با عفونت ها اختلال ایجاد می شود. بنابراین بیماران مبتلا به هاجکین ممکن است مستعد ابتلا به عفونت های گوناگون گردند. لنفوم هاجکین ممکن است در هر سنی بروز نماید. اما اکثر موارد در سال های اول بلوغ (۱۵ تا ۴۰ سالگی) یا در میانسالی (پس از ۵۵ سالگی) دیده می شود.
لنفوم
در سال ۱۸۳۲، توماس هاجکین (یک پزشک انگلیسی) برای اولین بار این نوع بیماری را شرح داد. دکتر هاجکین همچنین برای اولین بار تفاوت بین علائم و سیر بالینی لنفوم هاجکین و غیرهاجکین را به روشنی نشان داد. لنفوم هاجکین در سال های قبل از ۱۹۷۰ سبب مرگ تقریباً تمام مبتلایان می شد. با تکامل روش های درمانی، در حال حاضر این بیماری یکی از قابل درمان ترین بدخیمی هاست و قسمت عمده ای از بیماران مبتلا قابل علاج کامل هستند.
علت این بیماری مشخص نیست. ممکن است عواملی از محیط، خصوصیات ژنتیک فرد و همچنین عوامل عفونی در ایجاد بیماری نقش داشته باشند. سیر بیماری لنفوم از یک غده لنفاوی که به صورت پایدار بزرگ شده است شروع می شود. رشد این غده به آهستگی ادامه می یابد و به تدریج غدد اطراف خود را نیز درگیر می نماید. در موارد پیشرفته، با ورود سلول های بدخیم به جریان خون، طحال، کبد و مغز استخوان نیز ممکن است درگیر شوند.
بیماری هاجکین در یک منطقهٔ دستگاه لنفاوی و معمولاً در گره لنفی ایجاد می شود. اگر این بیماری به موقع کشف و درمان نشود، ممکن است در تمام دستگاه لنفاوی پخش گردد. هاجکین می تواند باعث درگیری ریه، اعضاء داخل شکم و استخوان ها شود. با گسترش بیماری، گویچه های سفید طبیعی کاهش یافته، در مقابله با عفونت ها اختلال ایجاد می شود. بنابراین بیماران مبتلا به هاجکین ممکن است مستعد ابتلا به عفونت های گوناگون گردند. لنفوم هاجکین ممکن است در هر سنی بروز نماید. اما اکثر موارد در سال های اول بلوغ (۱۵ تا ۴۰ سالگی) یا در میانسالی (پس از ۵۵ سالگی) دیده می شود.
wiki: لنفوم هاجکین