رتینوپاتی (مشکلات شبکیه) در نوزادان زودرس (Retinopathy of Prematurity - ROP) یا (Retrolental Fibroplasia) می تواند سبب کوری شود. این بیماری در گذشته ناشی از استفاده از مقادیر زیاد اکسیژن در دستگاه هایی بود که نوزادان زودرس در آن ها نگهداری می شدند ولی امروزه بروز این بیماری کمتر شده است. عواملی که نوزاد را در معرض خطر ابتلا به رتینوپاتی قرار می دهند کم بودن وزن هنگام تولد و زایمان زودرس (هفته ۲۶ تا ۲۸) هستند. امروزه در بیشتر کشورهای توسعه یافته، ROP شدید، در بین کودکان با وزن هنگام تولد بیشتر از ۱۰۰۰ گرم نامعمول است ولی در وزنهای کمتر هنوز مشاهده می شود.
کم بودن وزن هنگام تولد (۱٫۵ کیلوگرم یا کمتر)
نیاز به اکسیژن در هفته اول پس از تولد
حمایت تنفسی طولانی
در کودکان زودرس هنگام تولد رشد و تکامل عروق خونی شبکیه هنوز کامل نیست. احتمالاً روند بیماریزایی ROP این است که تولد نوزاد زودرس با روند وسکولاریزاسیون طبیعی شبکیه تداخل می کند. رشد شبکیه در دوره بعد از تولد در محیطی ناپایدار و با اکسیژن بالا صورت می گیرد و تأثیر تحریک ناشی از هیپوکسی بر توسعه شبکه عروقی شبکیه کاهش می یابد. نتیجه آن تأخیر در عروقی شدن شبکیه است که در نهایت منجر به رگ سازی پاتولوژیک (عروق غیر طبیعی) و نئوواسکولاریزاسیون می شود. مشکل عروق خونی غیرطبیعی این است که اکسیژن کافی به شبکیه نمی رسانند.
رتینوپاتی در نوزادان زودرس بسته به شدت بیماری به ۵ درجه تقسیم می شود. پیشرفت بیماری به درجات آخر (Dragged Macula) می تواند سبب ایجاد زخم در شبکیه و عوارضی نظیر جدا شدگی شبکیه، خون ریزی زجاجیه، انحراف چشم و تنبلی چشم شود. بسیاری از نوزادان مبتلا به رتینوپاتی دچار نزدیک بینی خواهند شد.
از آنجا که نوزاد نمی تواند علائم خود را بگوید والدین و پزشکان باید متوجه عوامل خطری که احتمال ابتلا به این بیماری را زیاد می کنند باشند. این عوامل عبارتند از:
کم بودن وزن هنگام تولد (۱٫۵ کیلوگرم یا کمتر)
نیاز به اکسیژن در هفته اول پس از تولد
حمایت تنفسی طولانی
در کودکان زودرس هنگام تولد رشد و تکامل عروق خونی شبکیه هنوز کامل نیست. احتمالاً روند بیماریزایی ROP این است که تولد نوزاد زودرس با روند وسکولاریزاسیون طبیعی شبکیه تداخل می کند. رشد شبکیه در دوره بعد از تولد در محیطی ناپایدار و با اکسیژن بالا صورت می گیرد و تأثیر تحریک ناشی از هیپوکسی بر توسعه شبکه عروقی شبکیه کاهش می یابد. نتیجه آن تأخیر در عروقی شدن شبکیه است که در نهایت منجر به رگ سازی پاتولوژیک (عروق غیر طبیعی) و نئوواسکولاریزاسیون می شود. مشکل عروق خونی غیرطبیعی این است که اکسیژن کافی به شبکیه نمی رسانند.
رتینوپاتی در نوزادان زودرس بسته به شدت بیماری به ۵ درجه تقسیم می شود. پیشرفت بیماری به درجات آخر (Dragged Macula) می تواند سبب ایجاد زخم در شبکیه و عوارضی نظیر جدا شدگی شبکیه، خون ریزی زجاجیه، انحراف چشم و تنبلی چشم شود. بسیاری از نوزادان مبتلا به رتینوپاتی دچار نزدیک بینی خواهند شد.
از آنجا که نوزاد نمی تواند علائم خود را بگوید والدین و پزشکان باید متوجه عوامل خطری که احتمال ابتلا به این بیماری را زیاد می کنند باشند. این عوامل عبارتند از:
wiki: رتینوپاتی نوزادان زودرس