اشماط. [ اَ ] ( ع اِ ) ج ِ شَمط. توابل. ( منتهی الارب ) ( المنجد ). رجوع به شمط شود. ادویه ای که در گوارایی غذاها بکار می برند. ( ناظم الاطباء ).
اشماط. [ اِ ] ( ع مص ) درآمیختن چیزی را به چیزی : اشمطه به. ( منتهی الارب ) ( المنجد ) ( آنندراج ). || دوموی شدن مرد: اشمط الرجل اشماطاً. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). درآمیختن سپیدی به سیاهی موی کسی. ( از المنجد ). اشمئطاط. اشمیطاط. رجوع به دو مصدر مزبور شود.
اشماط. [ اِ ] ( ع مص ) درآمیختن چیزی را به چیزی : اشمطه به. ( منتهی الارب ) ( المنجد ) ( آنندراج ). || دوموی شدن مرد: اشمط الرجل اشماطاً. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). درآمیختن سپیدی به سیاهی موی کسی. ( از المنجد ). اشمئطاط. اشمیطاط. رجوع به دو مصدر مزبور شود.