کلمه جو
صفحه اصلی

سیمونه مارتینی

دانشنامه عمومی

سیمونه مارتینی (ایتالیایی: Simone Martini؛ حدود ۱۲۸۴ – ژوئیه، ۱۳۴۴) نقاش اهل ایتالیا بود. او سهم عمده ای در پیشبرد نقاشی اولیه در ایتالیا داشت و از برجسته ترین نمایندگان سبک گوتیک بین المللی به شمار می رود.
جزئیات چندانی از زندگانی سیمونه مارتینی در دست نیست؛ برخی او را شاگرد دوچو و برخی دیگر شاگرد جوتو دی بوندونه دانسته اند و انتساب شمار زیادی از آثار به او نیز از سوی مورخان هنر مورد تشکیک است.

دانشنامه آزاد فارسی

سیمونِه مارْتینی (ح ۱۲۸۴ـ۱۳۴۴م)(Simone Martini)
تابلوی جلوس باشکوه مریم عذرا و مسیح کودک، اثر نقاش ایتالیایی. از استادان مکتب سیه نا بود. نقاشی را نزد دوتچو آموخت، و ضمن استفاده از رنگ های تابناک و خط های ظریف نقاشی سیه نایی، طبیعت گرایی تازه ای بدان افزود. جلوس باشکوه مریم عذرا و مسیح کودک در ساختمان شهرداری سیِنا و عید بشارت (۱۳۳۳م؛ اوفیتسی، فلورانس) از برجسته ترین آثار اویند. سیمونه از حمایت شهر سیه نا، شاه ناپل، و پاپ برخوردار بود. دو دیوارنگارهاش در ساختمان شهرداری سیه ناست: مریم عذرا بر سریر ملکوت، و تک چهره ای از قهرمان شهر، گوئیدوریتچو دا فولیانو، سوار بر اسب. هنر گوتیک فرانسوی، و عنصر گوتیک در مجسمه سازیِ پیسانوها (پدر و پسر)، سمت وسوی جدیدی به هنر سیمونه دادند، که تا دو قرن بعد در سیه نا مسلّط ماند. سفر به ناپل در ۱۳۱۷م، برای نخستین بار او را با فرانسه و زندگی دربار پیوند داد. در ناپل نقاشی محرابی کلیسای سان لورنتسو را برای روبر آنژویی آفرید، و سنت لوئیس را درحال گذاشتن تاج پادشاهی ناپل بر سر روبر تصویر کرد. در ۱۳۳۹م برای کاری دولتی به آوینیون رفت و باقی عمر را در آن جا گذراند، و با پترارک طرح دوستی ریخت، و تک چهره ای (اکنون مفقود شده است) از لورای ممدوحِ او پدید آورد، و دیوان اشعار ویرژیل را برای شاعر مصوّر ساخت، که اکنون در میلان نگهداری می شود.


کلمات دیگر: