سینمای دفاع مقدس بخشی از فیلم های سینمای ایران را در بر می گیرد که از سال ۱۳۶۰ در سینمای ایران متولد شد. دفاع مقدس اصطلاحی است که از سوی ایرانیان در مورد جنگ ایران و عراق به کار می رود. دفاع مقدس یا هشت سال دفاع مقدس اشاره به مجموعه فعالیت های نظامی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی انجام شده در ایران در طول هشت سال جنگ ایران و عراق می کند که موجب حفظ تمامیت ارضی ایران در برابر عراق شد.
اخراجی ها و اخراجی ها ۲: نخستین فیلم دفاع مقدس و دومین اثر که پس از فیلم آتش بس توانست رکورد میلیاردی را قاطعانه از آن خود کند اخراجی ها اولین ساخته مسعود ده نمکی بود. این فیلم بعد از لیلی با من است دومین فیلم مهم سینمایی دفاع مقدس می باشد که به جنگ با زاویه طنز می نگرد.
در همان سالهای اولیه، سه فیلم به نام مرز در سال ۱۳۶۰ و برزخی ها در سال ۱۳۶۱ ساخته شدند.
در یک تقسیم بندی اولیه می توان سینمای جنگ را به دوره مشخص تفکیک نمود:
بسیاری از سینماگران، سینما را با جنگ تجربه کردند و فیلم هایی که در بستر جنگ ساخته شده هیجان و حادثه را با حالات عرفانی و عدالت طلبی افراد را در بطن جنگ پیوند می زند که می توان به فیلم های نینوا (رسول ملاقلی پور ۱۳۶۳)، آوای غیب (سعید حاجی میری ۱۳۶۳)، پرواز در شب (رسول ملاقلی پور ۱۳۶۵)، انسان و اسلحه (مجتبی راعی ۱۳۶۸) در مسلخ عشق (کمال تبریزی ۱۳۷۰) اشاره کرد. در طرف دیگر جنگ به مدد جلوه های ویژه تحرک بیشتری می یابد ولی موضوع داستان و پایان آن کاملاً مشخص است. فیلم هایی مانند بلمی به سوی ساحل (رسول ملاقلی پور ۱۳۶۴)، کانی مانگا (سیف الله داد ۱۳۶۷)، عقاب ها (ساموئل خاچیکیان ۱۳۶۴)، افق (رسول ملاقلی پور ۱۳۶۷) و عروسی خوبان (محسن مخملباف ۱۳۶۷) نمونه های موفق این نوع سبک ها در زمان جنگ هستند. در طول سالهای جنگ دوربین های سینماگران روی صحنه های جنگی بیشتر ذوم کردند و اگر گاهی هم گوشه چشمی به پشت جبهه داشت بازهم بیشتر می خواستند، میدان جنگ را نشان دهد.
اخراجی ها و اخراجی ها ۲: نخستین فیلم دفاع مقدس و دومین اثر که پس از فیلم آتش بس توانست رکورد میلیاردی را قاطعانه از آن خود کند اخراجی ها اولین ساخته مسعود ده نمکی بود. این فیلم بعد از لیلی با من است دومین فیلم مهم سینمایی دفاع مقدس می باشد که به جنگ با زاویه طنز می نگرد.
در همان سالهای اولیه، سه فیلم به نام مرز در سال ۱۳۶۰ و برزخی ها در سال ۱۳۶۱ ساخته شدند.
در یک تقسیم بندی اولیه می توان سینمای جنگ را به دوره مشخص تفکیک نمود:
بسیاری از سینماگران، سینما را با جنگ تجربه کردند و فیلم هایی که در بستر جنگ ساخته شده هیجان و حادثه را با حالات عرفانی و عدالت طلبی افراد را در بطن جنگ پیوند می زند که می توان به فیلم های نینوا (رسول ملاقلی پور ۱۳۶۳)، آوای غیب (سعید حاجی میری ۱۳۶۳)، پرواز در شب (رسول ملاقلی پور ۱۳۶۵)، انسان و اسلحه (مجتبی راعی ۱۳۶۸) در مسلخ عشق (کمال تبریزی ۱۳۷۰) اشاره کرد. در طرف دیگر جنگ به مدد جلوه های ویژه تحرک بیشتری می یابد ولی موضوع داستان و پایان آن کاملاً مشخص است. فیلم هایی مانند بلمی به سوی ساحل (رسول ملاقلی پور ۱۳۶۴)، کانی مانگا (سیف الله داد ۱۳۶۷)، عقاب ها (ساموئل خاچیکیان ۱۳۶۴)، افق (رسول ملاقلی پور ۱۳۶۷) و عروسی خوبان (محسن مخملباف ۱۳۶۷) نمونه های موفق این نوع سبک ها در زمان جنگ هستند. در طول سالهای جنگ دوربین های سینماگران روی صحنه های جنگی بیشتر ذوم کردند و اگر گاهی هم گوشه چشمی به پشت جبهه داشت بازهم بیشتر می خواستند، میدان جنگ را نشان دهد.
wiki: سینمای دفاع مقدس