احمدا. [ اَ م َ ] ( اِ ) شعر احمدا؛ شعر بد و بی معنی و بی وزن و بی قافیه. - احمدا گفتن ؛ شعر سخیف و بی معنی گفتن :دلشاد ملک معارف احمدا می گفت.
دانشنامه عمومی
احمدا در ادبیات، به شعرهای طنزآمیز قافیه دار متوسطی در زبان فارسی گفته می شد که ساختاری ساده، شیرین و مردم پسند داشت. در دوره های صفوی-قاجاری هدف از احمداسُرایی، تفریح و وقت گذرانی بود. در دوران مشروطیت این نوع شعر با کارکرد سیاسی-اجتماعی در نشریات رواج بسیار یافت.اشرف الدین قزوینی از مشهورترین شاعران احمداسرا بود.