دیفن باخیا (نام علمی: Dieffenbachia) نام یک سرده از خانوادهٔ گل شیپوریان (آراسه) است. این گیاه بومی آمریکای استوایی است. ساقه های سادهٔ آن سرتاسر پوشیده از برگ های غلافیِ رنگارنگ و خالدار است.
Descotes, J. (1996). Human Toxicology (به ایتالیایی). Elsevier Science. ISBN 9780080534220. Retrieved 2014-03-12.
یاخته های این گیاه حاوی بلورهای کلسیم اگزالات معروف به رافید (کریستال های دوسر سوزنی) بوده و چنانچه برگ هایش خورده شوند باعث مسمومیت و خیز و دیسفاژی و گاه مرگ می گردند. سم رافید با جوشاندن نیز از بین نمی رود.
گیاهی است برگ زینتی. زادگاهش برزیل است. ساقه ها نرم و آبکی و نقش و رنگ برگها سبز رنگ بوده و آراسته به لکه های سفید کرمی و زرد کمرنگ است که از دو طرف برگ دیده می شوند. ساقه ها غالباً بدون انشعاب و برگهای انتهایی همیشه در حال رشد و فعالیت می باشند و برگهای پایینی به تدریج ریزند و ساقه حالت سخت به خود می گیرد. نسبت به عدم تهویه هوای اتاق و آبیاری بیش از اندازه حساس است.
نور: نور غیر مستقیم بهترین نور است. نژادهای برگ تیره، نسبت به سایه مقاوم هستند. در صورتی که تاریک باشد گیاه رشد علفی می کند و بیش از اندازه دراز می شود.
Descotes, J. (1996). Human Toxicology (به ایتالیایی). Elsevier Science. ISBN 9780080534220. Retrieved 2014-03-12.
یاخته های این گیاه حاوی بلورهای کلسیم اگزالات معروف به رافید (کریستال های دوسر سوزنی) بوده و چنانچه برگ هایش خورده شوند باعث مسمومیت و خیز و دیسفاژی و گاه مرگ می گردند. سم رافید با جوشاندن نیز از بین نمی رود.
گیاهی است برگ زینتی. زادگاهش برزیل است. ساقه ها نرم و آبکی و نقش و رنگ برگها سبز رنگ بوده و آراسته به لکه های سفید کرمی و زرد کمرنگ است که از دو طرف برگ دیده می شوند. ساقه ها غالباً بدون انشعاب و برگهای انتهایی همیشه در حال رشد و فعالیت می باشند و برگهای پایینی به تدریج ریزند و ساقه حالت سخت به خود می گیرد. نسبت به عدم تهویه هوای اتاق و آبیاری بیش از اندازه حساس است.
نور: نور غیر مستقیم بهترین نور است. نژادهای برگ تیره، نسبت به سایه مقاوم هستند. در صورتی که تاریک باشد گیاه رشد علفی می کند و بیش از اندازه دراز می شود.
wiki: دیفنباخیا