مهر جو ی

( مهر جو ی ) ( صفت ) طالب محبت : [ چون به ریش آمد ( امرد ) و بلعنت شد مردم آمیز و مهر جوی بود . ]

مهرجوی. [ م ِ ] ( نف مرکب ) دوستدار. محب. جوینده مهربانی :
بر او مهربانم نه بر روی و موی
به سوی هنر گشتمش مهرجوی.به پرده درون دخت پوشیده روی
بجوشید مهرش بدان مهرجوی.بهانه چنین کرد آن ماهروی
ز بیم و نهیب شه مهرجوی.آن کیست کو به جان نبود مهرجوی تو
وآن کیست کو به دل نبود نیکخواه تو.زمین است چون مادری مهرجوی
همه رستنیها چو پستان اوی.نشستند با ناز دو مهرجوی
شب و روز روی آوریده به روی.ز بس گونه گون نیکوئیهای اوی
دل پهلوان شد بدو مهرجوی.بدان طوق و گوی آن مه مهرجوی
ز مه طوق برده ز خورشید گوی.چون به ریش آمد و به لعنت شد
مردم آمیز و مهرجوی بود.