کارل گوستاو هرمان زالِمان (به روسی: Карл Германович Залеман) (زادهٔ ۲۸ دسامبر ۱۸۴۹ – درگذشتهٔ ۱۳ دسامبر ۱۹۱۶)، معروف به کارل زالمان، ایران شناس، پژوهشگر، و استاد دانشگاه اهل روسیه با تبارِ آلمانیِ بالتیک بود.
دستور زبان فارسی، با همکاری والنتین ژوکوفسکی (۱۸۸۹)
فهرست نسخه های خطی آسیایی که موزهٔ آسیایی در ۱۹۰۱–۱۹۱۰ جمع آوری کرده است (۱۹۱۱)
تصحیح لغت شاهنامه، نوشتهٔ عبدالقادر بغدادی (پترزبورگ، ۱۸۹۵)
یهود ایران برطبق نسخ خطی پترزبورگ (۱۸۹۷)
او متخصص تاریخ زبان فارسی و به ویژه زبان فارسی میانه بود. زالِمان، همراه با والنتین ژوکوفسکی، بنیان گذار مکتب خاورشناسیِ سن پترزبورگ بود. زالمان در دههٔ آغازینِ سدهٔ بیستم میلادی مجموعه ای از متن های متن های مانوی به زبان پارتی را منتشر کرد. از او آثار متعددی در زمینهٔ مطالعات فارسی میانه، متون مانوی، زبان سُغدی، و نیز فارسی نو بر جای مانده است.
زالِمان دانشگاه دولتی سن پترزبورگ به تحصیل پرداخت و از سال ۱۸۹۵ مدیر موزهٔ آسیاییِ فرهنگستان علوم سن پترزبورگ بود. پایان نامهٔ کارشناسی ارشد او دربارهٔ فعل در زبان آسی بود، و بخشی از آن در سال ۱۸۷۴ انتشار یافت.او در سال ۱۸۷۵ دستیار کتابدار دانشگاه شد و در سال ۱۸۷۹ به کتابداریِ آن دانشگاه ارتقا یافت. در سال ۱۸۷۶ شروع به فراگیری زبان های زبان اوستایی و پهلوی در دانشگاه کرد، و تا پایان عمرش به آموزش این زبان ها اشتغال داشت و بسیاری از ایرانیان روسی در کلاس های او حضور می یافتند. زالِمان در سال ۱۸۸۶ به عضویت در آکادمی سن پترزبورگ برگزیده شد و در سال ۱۸۸۹ عضو وابسته و در ۱۸۹۵ عضو پیوستهٔ آن آکادمی شد. در سال ۱۸۹۰، به عنوان مدیر موزهٔ آسیایی، به همراه دو تنِ دیگر، مسئولیتِ گردآوری نسخه های خطی را بر عهده گرفت.زالِمان با فریدریش روزن در تنظیم فهرست نسخه های خطی فارسی و ترکی و تاتاری و عربی دانشگاه دولتی سن پترزبورگ همکاری داشت. او از سال ۱۸۹۰ مسئولیت بخشی از کتابخانهٔ آکادمی را بر عهده گرفت.زالِمان چند کتاب دربارهٔ زبان پهلوی نوشت. از دیگر آثار او به این ها می توان اشاره کرد:
عناوین اصلیِ برخی کتاب های کارل زالِمان عبارت اند از:
دستور زبان فارسی، با همکاری والنتین ژوکوفسکی (۱۸۸۹)
فهرست نسخه های خطی آسیایی که موزهٔ آسیایی در ۱۹۰۱–۱۹۱۰ جمع آوری کرده است (۱۹۱۱)
تصحیح لغت شاهنامه، نوشتهٔ عبدالقادر بغدادی (پترزبورگ، ۱۸۹۵)
یهود ایران برطبق نسخ خطی پترزبورگ (۱۸۹۷)
او متخصص تاریخ زبان فارسی و به ویژه زبان فارسی میانه بود. زالِمان، همراه با والنتین ژوکوفسکی، بنیان گذار مکتب خاورشناسیِ سن پترزبورگ بود. زالمان در دههٔ آغازینِ سدهٔ بیستم میلادی مجموعه ای از متن های متن های مانوی به زبان پارتی را منتشر کرد. از او آثار متعددی در زمینهٔ مطالعات فارسی میانه، متون مانوی، زبان سُغدی، و نیز فارسی نو بر جای مانده است.
زالِمان دانشگاه دولتی سن پترزبورگ به تحصیل پرداخت و از سال ۱۸۹۵ مدیر موزهٔ آسیاییِ فرهنگستان علوم سن پترزبورگ بود. پایان نامهٔ کارشناسی ارشد او دربارهٔ فعل در زبان آسی بود، و بخشی از آن در سال ۱۸۷۴ انتشار یافت.او در سال ۱۸۷۵ دستیار کتابدار دانشگاه شد و در سال ۱۸۷۹ به کتابداریِ آن دانشگاه ارتقا یافت. در سال ۱۸۷۶ شروع به فراگیری زبان های زبان اوستایی و پهلوی در دانشگاه کرد، و تا پایان عمرش به آموزش این زبان ها اشتغال داشت و بسیاری از ایرانیان روسی در کلاس های او حضور می یافتند. زالِمان در سال ۱۸۸۶ به عضویت در آکادمی سن پترزبورگ برگزیده شد و در سال ۱۸۸۹ عضو وابسته و در ۱۸۹۵ عضو پیوستهٔ آن آکادمی شد. در سال ۱۸۹۰، به عنوان مدیر موزهٔ آسیایی، به همراه دو تنِ دیگر، مسئولیتِ گردآوری نسخه های خطی را بر عهده گرفت.زالِمان با فریدریش روزن در تنظیم فهرست نسخه های خطی فارسی و ترکی و تاتاری و عربی دانشگاه دولتی سن پترزبورگ همکاری داشت. او از سال ۱۸۹۰ مسئولیت بخشی از کتابخانهٔ آکادمی را بر عهده گرفت.زالِمان چند کتاب دربارهٔ زبان پهلوی نوشت. از دیگر آثار او به این ها می توان اشاره کرد:
عناوین اصلیِ برخی کتاب های کارل زالِمان عبارت اند از:
wiki: کارل زالمان