اندازنده منی که آب مرد و زن باشد
منی انداز
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
منی انداز. [ م َ اَ ] ( نف مرکب ) اندازنده منی که آب مرد و زن باشد. || دوراندازنده کبر و خودپسندی. روی برگرداننده از خودخواهی و عجب :
منی انداز باش چون مردان
گر نه ای زن ، منی پذیر مباش.
منی انداز باش چون مردان
گر نه ای زن ، منی پذیر مباش.
سنائی.
کلمات دیگر: