کسی که عالم علم حکمت الهی باشد
الهی پناه
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
الهی پناه. [ اِ لا پ َ ] ( ص مرکب ) کسی که عالم علم حکمت الهی باشد، و الهی نام فنی است از سه فن حکمت یعنی طبیعی ، ریاضی و الهی. ( از غیاث اللغات ) :
ز فرزانگان الهی پناه
صد و سیزده بود با او براه.
ز فرزانگان الهی پناه
صد و سیزده بود با او براه.
نظامی ( از آنندراج ).
و رجوع به «الهی » و «الهیات » و «حکمت » شود.کلمات دیگر: