لغت نامه دهخدا

<div class="boxBd">خمج. [ خ َ م َ ] ( ع اِمص ) بوی گرفتگی آب از درنگی. || فتور. سستی. || تباهی خرما. || تباهی دین. تباهی خو. || بدی ستایش. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). <hr>خمج. [ ] ( اِخ ) شهری است از خزران با باره محکم و نعمت. ( حدود العالم ).</div>

خمج. [ خ َ م َ ] ( ع اِمص ) بوی گرفتگی آب از درنگی. || فتور. سستی. || تباهی خرما. || تباهی دین. تباهی خو. || بدی ستایش. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). خمج. [ ] ( اِخ ) شهری است از خزران با باره محکم و نعمت. ( حدود العالم ).

خمج . [ خ َ م َ ] (ع اِمص ) بوی گرفتگی آب از درنگی . || فتور. سستی . || تباهی خرما. || تباهی دین . تباهی خو. || بدی ستایش . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).

خمج . [ خ َ م َ ] (ع اِمص ) بوی گرفتگی آب از درنگی . || فتور. سستی . || تباهی خرما. || تباهی دین . تباهی خو. || بدی ستایش . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).