ایپ من (به چینی: 葉問، پین یین: yè wèn) (۱ اکتبر ۱۸۹۳ – ۲ دسامبر ۱۹۷۲) اولین استاد (سی فو) هنرهای رزمی بود که وینگ چون کونگ فو را به طور عمومی آموزش داد. او شاگردان زیادی در هنگ کنگ داشت که هر کدام به نوبه خود استادان معروفی شدند، مشهورترین آنها بروس لی است.
ییپ من، در تمام دوران زندگیش، قهرمان «وینگ چان کونگ فو» بود. شهرت امروز «وینگ چان کونگ فو» به دلیل احساس مسئولیتی بود که او در قبال پیشرفت این هنر داشت. ییپ من، اولین سیفوئی بود که مدرسه ای در این رشته افتتاح کرد که قابل دسترس برای عموم بود. او خیلی زود آموزش خود را , زیر نظر استاد چان وا Chan Wan (اولین استاد از سه استاد وینگ چان که به تعلیم او پرداختند)، آغاز نمود. استاد چان او را به عنوان جوان ترین و آخرین شاگردش پذیرفت. ییپ، زیر نظر استاد چان تا زمان مرگ استاد در سال ۱۹۰۵ آموزش دید . پس از آن، آموزش خود را با استاد «ان جی چانگ سو» Ng Cung So، یکی از شاگردان عالی چان ادامه داد. پس از گذشت بیش از دو سال تحصیل، ییپ، فوشان (Foshan) را به قصد هنگ کنگ ترک و برای ادامه تحصیلات آکادمیک، در کالج سنت استفن St. Stephen در استنلی Stanley ثبت نام کرد.
یکی از هم کلاسی های ییپ من که از پیشینهٔ او در کونگ فو باخبر شده بود، او را تشویق کرد تا با کونگ فوکار باسابقه ای که در قایقی در خلیج هنگ کنگ زندگی می کرد، مبارزه کند.
ییپ قبول کرد و در اسرع وقت به جستجوی او پرداخت و آن مبارز زبردست را به مبارزه طلبید. او نیز دعوت ییپ را پذیرفت و علی رغم شهرت زیاد ییپ به عنوان یک مبارز کم نظیر، او را با مهارت شکست داد. ییپ بعد از این شکست، فهمید که این مرد، در واقع استاد لی یونگ بیک Leung Bik، نخستین نوه خاندان وینگ چان که به خودِ «وینگ چان» برمی گشت، بوده است. پس از مبارزه، لی یونگ، ییپ را به عنوان تنها شاگرد خویش در این هنر پذیرفت و سبب پیشرفت او در هنر وینگ چان، در هر دو زمینهٔ تئوری و تکنیکی گشت. ییپ در سن ۲۴ سالگی به فوشان بازگشت و مقام فرماندهی پلیس گشت محلی نام هوی Nomhoi را برعهده گرفت. او برای سال های متوالی به عنوان مأمور اجرای قانون انجام وظیفه کرد و در وقت های آزادش سبک وینگ چان را آموزش داد، اما همواره برطبق سنت وینگ چان، آموزش هایش را به تعداد اندکی از دانش آموزان که با دقت گزینش شده بودند محدود می کرد. ییپ به این روش خود ادامه داد تا این که چین در سال ۱۹۴۹ با انقلاب کمونیستی از پای درآمد.
ییپ من، در تمام دوران زندگیش، قهرمان «وینگ چان کونگ فو» بود. شهرت امروز «وینگ چان کونگ فو» به دلیل احساس مسئولیتی بود که او در قبال پیشرفت این هنر داشت. ییپ من، اولین سیفوئی بود که مدرسه ای در این رشته افتتاح کرد که قابل دسترس برای عموم بود. او خیلی زود آموزش خود را , زیر نظر استاد چان وا Chan Wan (اولین استاد از سه استاد وینگ چان که به تعلیم او پرداختند)، آغاز نمود. استاد چان او را به عنوان جوان ترین و آخرین شاگردش پذیرفت. ییپ، زیر نظر استاد چان تا زمان مرگ استاد در سال ۱۹۰۵ آموزش دید . پس از آن، آموزش خود را با استاد «ان جی چانگ سو» Ng Cung So، یکی از شاگردان عالی چان ادامه داد. پس از گذشت بیش از دو سال تحصیل، ییپ، فوشان (Foshan) را به قصد هنگ کنگ ترک و برای ادامه تحصیلات آکادمیک، در کالج سنت استفن St. Stephen در استنلی Stanley ثبت نام کرد.
یکی از هم کلاسی های ییپ من که از پیشینهٔ او در کونگ فو باخبر شده بود، او را تشویق کرد تا با کونگ فوکار باسابقه ای که در قایقی در خلیج هنگ کنگ زندگی می کرد، مبارزه کند.
ییپ قبول کرد و در اسرع وقت به جستجوی او پرداخت و آن مبارز زبردست را به مبارزه طلبید. او نیز دعوت ییپ را پذیرفت و علی رغم شهرت زیاد ییپ به عنوان یک مبارز کم نظیر، او را با مهارت شکست داد. ییپ بعد از این شکست، فهمید که این مرد، در واقع استاد لی یونگ بیک Leung Bik، نخستین نوه خاندان وینگ چان که به خودِ «وینگ چان» برمی گشت، بوده است. پس از مبارزه، لی یونگ، ییپ را به عنوان تنها شاگرد خویش در این هنر پذیرفت و سبب پیشرفت او در هنر وینگ چان، در هر دو زمینهٔ تئوری و تکنیکی گشت. ییپ در سن ۲۴ سالگی به فوشان بازگشت و مقام فرماندهی پلیس گشت محلی نام هوی Nomhoi را برعهده گرفت. او برای سال های متوالی به عنوان مأمور اجرای قانون انجام وظیفه کرد و در وقت های آزادش سبک وینگ چان را آموزش داد، اما همواره برطبق سنت وینگ چان، آموزش هایش را به تعداد اندکی از دانش آموزان که با دقت گزینش شده بودند محدود می کرد. ییپ به این روش خود ادامه داد تا این که چین در سال ۱۹۴۹ با انقلاب کمونیستی از پای درآمد.
wiki: ییپ من