ییم وینگ چون

ییم وینگ-چون (انگلیسی: Yim Wing-chun; چینی ساده: 严咏春; چینی سنتی: 嚴詠春; پین یین: Yán Yǒngchūn; Cantonese Yale: Yim4 Wing6Cheun1) یک شخصیت افسانه ای در کشور چین است که بر اساس افسانه های قدیمی وینگ چون، نخستین مربی و استاد هنرهای رزمی در آن کشور محسوب می شود.
معنای واژهٔ وینگ چون در زبان چینی، «سرود بهار» یا «مناجات بهار» است و گاهی «بهار ابدی» هم معنی می دهد.
با آنکه روایت های گوناگونی از زندگی ییم وینگ-چون وجود دارد، اما هستهٔ اصلی تمامی آنان تقریباً یکسان است: گفته می شود که در دوران حکمفرمایی دودمان چینگ، راهبی بودایی در معبد شائولین به نامِ «نگ مویی»، پس از آشوب های سیاسی و تخریب معبد «سیو لام» توسط دولتمردان، که مأمنِ انقلابیون بود، از آنجا گریخت. در این اثنا بود که او شاهد جدال یک درنا و مار بود و با الهام از حرکات آنها، سبک جدیدی از کنگ فوی چینی را ابداع کرد که در آن روزگار، هنوز نامی نداشت. سپس این فنون را به تنها شاگرد خود، «ییم وینگ-چون» آموزش داد. ییم وینگ-چون در آن روزگار به زیبایی شهره بود و کارش، فروش «توفو» بود. ییم وینگ-چون یکی از قلدران محلی را که سعی داشته تا با ارعاب و آزار، وی را وادار به ازدواج با خود کند، با استفاده از همین فنون رزمی، گوشمالی می دهد. برخی حتی می گویند که هدفِ نگ مویی از آموزش این فنون رزمی به «ییم وینگ-چون»، آن بوده است تا به او روش های دفاع شخصی را در برابر مردان متعرض، بیاموزد.
ییم وینگ-چون بعدها با یک تاجر نمک به نامِ «لیانگ بُک-چائو» ازدواج کرد و او بود که نخستین بار، نام این فنون رزمی را «وینگ چون کوئن» (مُـشت وینگ چون) نامید.