مختصات: ۳۷°۳۰′۰″ شمالی ۷۱°۳۰′۰″ شرقی / ۳۷٫۵۰۰۰۰°شمالی ۷۱٫۵۰۰۰۰°شرقی / 37.50000; 71.50000
شیوه یا شیوا یکی از بزرگترین ییلاقهای استان بدخشان است که دارای وسیعترین مرتع ها و علفچرهای تابستانی برای دامداران مردم بدخشان و استان های شمال شرقی افغانستان می باشد. این منطقه با دشت های گسترده در مرتفع ترین بخش های از هندوکش شرقی می باشد، زمستان نهایت سرد و پوشیده از برف و تابستان معتدل و بارانی دارد. ازانجائیکه شیوا در سطح بلند قرار گرفته است، به نسبت ریزش و پایش برف زیاد، به مدت شش ماه کاملاً پوشیده از برف بوده و مدت شش ماه سال فقط ازان به عنوان چراگاها استفاده می شود.
این ساحه با آنکه مربوط ولایت بدخشان می باشد، اما در سال های پیش از انقلاب اسلامی در افغانستان، حکومت های وقت اسناد مالکیت به کوچی ها (چادرنشینان دامدار که از قبایل مربوط به پشتونهای افغانستان می باشند) توزیع نموده بود که مردم بومی و محلی این ولایت ازان استفاده کرده نمی توانستند، اما با سقوط نظام های قبیله ای و شاهی در افغانستان، اسناد این کوچی ها از سوی مردم بدخشان باطل اعلان شده و به مالکیت طبیعی این مردم مبدل شد. در حال حاضر کوچیهای مربوط به استان های تخار، بغلان و کندز نیز ازین دشت ها به عنوان علفچر استفاده می کنند، اما حق استفاده ازان به رضایت مردم محل بوده و عمده تاً به مردم محلی بدخشان در مقابل استفاده ازین مرتعه های پول پرداخت می کنند.
شیوه که در قسمت شمالشرفی آن جهیل زرقول نیز موقعیت دارد، برعلاوه استفاده دامداری از دشت ها و کوهای پهناور آن، بیشتر مردم بدخشان قسمت های نسبتاً گرم آن را به زمینهای زراعتی مبدل نموده اند که دران زمین ها تنها جو، سیب زمینی، و در بعضی قسمت های هموار آن نوع خاص گندم نیز زرع می کنند، اما در بیشتر قسمت های آن به نسبت کوتاهی فصل گرما و سردی هوا گندم نمی تواند به ثمر برسد.
شیوه یا شیوا یکی از بزرگترین ییلاقهای استان بدخشان است که دارای وسیعترین مرتع ها و علفچرهای تابستانی برای دامداران مردم بدخشان و استان های شمال شرقی افغانستان می باشد. این منطقه با دشت های گسترده در مرتفع ترین بخش های از هندوکش شرقی می باشد، زمستان نهایت سرد و پوشیده از برف و تابستان معتدل و بارانی دارد. ازانجائیکه شیوا در سطح بلند قرار گرفته است، به نسبت ریزش و پایش برف زیاد، به مدت شش ماه کاملاً پوشیده از برف بوده و مدت شش ماه سال فقط ازان به عنوان چراگاها استفاده می شود.
این ساحه با آنکه مربوط ولایت بدخشان می باشد، اما در سال های پیش از انقلاب اسلامی در افغانستان، حکومت های وقت اسناد مالکیت به کوچی ها (چادرنشینان دامدار که از قبایل مربوط به پشتونهای افغانستان می باشند) توزیع نموده بود که مردم بومی و محلی این ولایت ازان استفاده کرده نمی توانستند، اما با سقوط نظام های قبیله ای و شاهی در افغانستان، اسناد این کوچی ها از سوی مردم بدخشان باطل اعلان شده و به مالکیت طبیعی این مردم مبدل شد. در حال حاضر کوچیهای مربوط به استان های تخار، بغلان و کندز نیز ازین دشت ها به عنوان علفچر استفاده می کنند، اما حق استفاده ازان به رضایت مردم محل بوده و عمده تاً به مردم محلی بدخشان در مقابل استفاده ازین مرتعه های پول پرداخت می کنند.
شیوه که در قسمت شمالشرفی آن جهیل زرقول نیز موقعیت دارد، برعلاوه استفاده دامداری از دشت ها و کوهای پهناور آن، بیشتر مردم بدخشان قسمت های نسبتاً گرم آن را به زمینهای زراعتی مبدل نموده اند که دران زمین ها تنها جو، سیب زمینی، و در بعضی قسمت های هموار آن نوع خاص گندم نیز زرع می کنند، اما در بیشتر قسمت های آن به نسبت کوتاهی فصل گرما و سردی هوا گندم نمی تواند به ثمر برسد.
wiki: ییلاق شیوه