جمعرة. [ ج َ ع َ رَ ] (ع اِ) پشته ٔ درشت بلند یا سنگ توده ٔ بلند. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به جمعد شود.

جمعرة. [ ج َ ع َ رَ ] (ع اِ) پشته ٔ درشت بلند یا سنگ توده ٔ بلند. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به جمعد شود.

لغت نامه دهخدا

<div class="boxBd">( جمعرة ) جمعرة. [ ج َ ع َ رَ ] ( ع اِ ) پشته درشت بلند یا سنگ توده بلند. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). رجوع به جمعد شود. <hr>جمعرة. [ ج َ ع َ رَ ] ( ع مص )گرد آوردن گوش وقت گزیدن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ): جمعر الحمار جمعرة؛ گرد آورد خر گوش خود را وقت گزیدن. || گرد گردانیدن. ( منتهی الارب ).</div>

( جمعرة ) جمعرة. [ ج َ ع َ رَ ] ( ع اِ ) پشته درشت بلند یا سنگ توده بلند. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). رجوع به جمعد شود. جمعرة. [ ج َ ع َ رَ ] ( ع مص )گرد آوردن گوش وقت گزیدن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ): جمعر الحمار جمعرة؛ گرد آورد خر گوش خود را وقت گزیدن. || گرد گردانیدن. ( منتهی الار

جمعرة. [ ج َ ع َ رَ ] (ع مص )گرد آوردن گوش وقت گزیدن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد): جمعر الحمار جمعرة؛ گرد آورد خر گوش خود را وقت گزیدن . || گرد گردانیدن . (منتهی الارب ).

جمعرة. [ ج َ ع َ رَ ] (ع مص )گرد آوردن گوش وقت گزیدن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد): جمعر الحمار جمعرة؛ گرد آورد خر گوش خود را وقت گزیدن . || گرد گردانیدن . (منتهی الارب ).

جمعره

لغت نامه دهخدا