<div class="boxBd">میخ کن. [ ک َ ] ( نف مرکب ) میخ کننده. که میخ را از جای خویش بکند. برآرنده میخ از جای : <br>یابوی ریسمان گسل میخ کن ز من <br>مهمیز کله تیز مطلا از آن تو.<div class="au">وحشی.</div>نمی گشت اگر میخکن روز کین <br>نفس کش نمی داشت گاو زمین.<div class="au">نورالدین ظهوری.</div>|| ( اِ مرکب ) آلت برآوردن میخ. میخ کش.</div>

میخ کن. [ ک َ ] ( نف مرکب ) میخ کننده. که میخ را از جای خویش بکند. برآرنده میخ از جای : یابوی ریسمان گسل میخ کن ز من مهمیز کله تیز مطلا از آن تو. وحشی. نمی گشت اگر میخکن روز کین نفس کش نمی داشت گاو زمین. نورالدین ظهوری. || ( اِ مرکب ) آلت برآوردن میخ. میخ کش.

لغت نامه دهخدا

<div class="boxBd">میخ کننده که میخ را از جای خویش بکند</div>

میخ کننده که میخ را از جای خویش بکند

میخ کن

فرهنگ فارسی

لغت نامه دهخدا