ابورکوه . [ اَ رَ وَ / رِوَ / رُ وَ ] (اِخ ) از احفاد هشام بن عبدالملک . او به سال 377 هَ . ق . بر حاکم بامراﷲ خروج کرد و جمعی بسیار بر او گرد آمدند و وی برقه را تسخیر کرد و حاکم جیشی بتدمیر او فرستاد و ابورکوه آن سپاه بشکست و صعید را نیز متصرف گشت . بار دیگر خلیفه لشکری بزرگ بمقابل او گسیل کرد و او بدان جنگ مغلوب و مقتول شد.
ابورکوه
لغت نامه دهخدا
ابورکوه . [اَ رَ وَ / رِ وَ/ رُ وَ ] (اِخ ) از خالدیین است و او راست : کتاب اخبار موصل . و رجوع به ابوزکوه شود.
کلمات دیگر: